Oranda! Ik ben er weer!

Thuis! Ik ben er weer! Eergisteren ben ik naar 12 uur vliegen (ofwel 5 films.....) weer veilig aangekomen in Nederland. Ik werd opgewacht door moeders en Nena en blij verwelkomt! Gelijk geluncht met een Hollands broodjes kaas en verse melk!

De laatste week in Tokyo heb ik doorgebracht met het bezoeken van zoveel mogelijk plekken en vrienden. Veel afscheid genomen en nog heel veel leuke souvenirs gekocht. Ik werd zelfs nog naar het vliegveld begeleid door vrienden en stapte dus echt met een dubbel gevoel in het vliegtuig. Blij om naar huis te gaan maar ook heel vreemd om Tokyo te verlaten.

Als ik terugkijk op mijn periode in Tokyo had ik me geen leerzamer jaar kunnen voorstellen, ik heb op zoveel verschillende plekken en vakgebieden nieuwe kennis en ideeën opgestoken. Heb nu ook wel een iets beter idee wat ik de komende jaren wil, hoewel het eerder breder dan gespecialiseerder word.

Komende weken ga ik beslissen wat ik volgend jaar ga doen en daarna ga ik bedenken wat ik tot volgend jaar ga doen, heb nu ook nog 5 maanden natuurlijk. Allemaal bedankt voor het volgen van mijn weblog en het posten van reacties! Ik houd de weblog nog aan en ga door met posten (maar minder frequent) en waarschijnlijk zijn de posts ook iets minder spectaculair dan toen ze uit Tokyo kwamen!

Tot snel iedereen!!

Mnt. Fuji vanuit het vliegtuig, aardig van hem he?Aankomst op Schiphol!
De souvenir tafel, komt hem snel bezichtigen!

Ik heb zojuist mijn ouders veilig op de trein richting het vliegtuig gezet dus als alles goed gaat zijn ze morgen weer veilig in Nederland. Omdat het nog steeds vroeg is heb ik nu dus mooi tijd om een post over afgelopen week te schrijven.

Afgelopen vrijdagochtend kwamen mijn ouders aan en ik ging ze natuurlijk netjes oppikken op het vliegveld. Ondanks dat ik me niet kon voorstellen dat ik mijn ouders die dag zou zien was het moment toch daar. En als je dan je ouders weer ziet lijkt het echt alsof die vijf maanden voorbij zijn gevlogen.

Natuurlijk waren ze wel aardig moe van de jetlag dus we zijn de eerste dag rustig begonnen, een shrine bezocht en toen het donker werd naar het mooiste uitkijkpunt in de stad gegaan (Roppongi Hills). Dat uitzicht pepperde ze wel op maar na de treinrit naar huis zijn we om 9 uur toch maar gaan slapen.

Vanaf de tweede dag zijn we echt iedere dag vol aan de bak gegaan. We zijn heel Tokyo rond geweest en ook nog naar een hoop plekken waar ik zelf nog niet was geweest. Over iedere dag op zich valt een verhaal te vertellen maar ik zal me beperken tot een paar hoogtepunten van de week.


Uitzicht van Roppongi Hills. Een heldere dag dus zonsondergang achter Mnt. Fuji!Festival bij Meji Shrine in verband met de National day of Japan. Een tikkeltje nationalistisch maar wel heel leuk. Wolkenkrabbers in Shinjuku!
Dagje naar Nikko, heerlijk weer, prachige natuur en natuurlijk tempels!!


Eten in de Showa bar (jaren 60 stijl) met een groep vrienden.

Shoppen voor van alles en nog wat in Kappabashi dori!
Na het Kabuki theather ramen eten met vier dames van het Japanese tourist information office!
En natuurlijk hebben we ook ontspan momenten ingebouwd zoals hier in de onsen!

We hadden bijna de hele week mazzel met het weer dus hebben optimaal kunnen genieten van Tokyo. Het was echt een fantastische week. Voor mij was het echter ook een week waarin
ik knopen moest doorhakken en dat heb ik dan ook gedaan. Ik kom vervroegd terug, en wel volgende week!!

Volgend jaar en mijn universiteits keuze speelt de hele tijd door mijn hoofd dus als ik nu ga reizen kan ik me toch niet ontspannen. Daarom vertrek ik naar Nederland om me daar volledig te kunnen concentreren op de universiteits en master keuze. Ik heb nog ongeveer een maand voor de meeste deadlines dus voor die tijd moet ik kunnen beslissen.

Dat betekent wel dat ik ondanks dat ik weer in Nederland ben waarschijnlijk mezelf de eerste week opsluit in mijn ouderlijk huis en pas naar buiten kom als mijn keuze bepaald is, verwacht dus nog niet teveel activiteit en aanwezigheid van mijn kant. Maar tot binnenkort!!

Fuji-San! ofwel Mount Fuji :)

Dat is hem dan, mount Fuji! Iedere zelfrespecterende Japanner beklimt hem eens in zijn leven. Beklim je hem voor de tweede keer dan word je echter voor gek verklaard! Hoe mooi de berg ook is van een afstand het schijnt een gigantische zooi te zien langs de wandelpaden (waar je achter elkaar aan schuifelt vanwege de drukte). De berg is zowiezo maar twee maanden per jaar te beklimmen (juli/augustus).

Het bijzonder van Mnt. Fuji (vulkaan) is dat hij echt midden in het langschap omhoog reist, geen andere bergen in de buurt. Het is echt een eenzame berg, maar daardoor nog indrukwekkender. Natuurlijk is er rondom Mnt. Fuji gigantisch veel toerisme, want was is er nou mooier dan een openlucht onsen met vergezicht op Fuji-San!! Ook wij hebben hier vollop van genoten.
De lagere vlakten van Mnt. Fuji zijn beroemd vanwege de vele zelfmoorden (omdat het eindeloos is en je er snel verdwaald). Het is een spookachtig bos dat groeit op een vulkaan ondergrond. Gemiddeld is er maar 30 centimeter vruchtbare grond en daarna vulkaan gesteende. Dit heeft een heel vreemd bos tot gevolg, veel kleine bomen die in de meest vreemde richtingen groeien. Soms lijkt het wel alsof de boom echt boven op het lavagesteente groeid (zoals op de foto), geeft echt een heel appart en vreemd gezicht.


Natuurlijk verbleven we ook dit keer in Japanese style hotel. Dit keer waren het echter grote complexen met 50/80 kamers. Als je in checkt en je kamer binnenkomt ziet de kamer eruit zoals op de eerste foto (dit was de kamer van tweede nacht). Je ziet geen bedden en het oogt heel ruim (en dat is het ook voor Japanse begrippen). Vervolgens vertrek je ofwel voor het avondeten of voor een onsenbezoekje. Gedurende deze tijd sluipt een kaboutertje je kamer binnen en verplaats de tafel en legt de futons uit (kabouters bestaan dus echt!!). Als je dus terug komt word je verwelkomt door je bed, heerlijk! En natuurlijk doe je na een onsen bezoek niet je gewonen kleren aan maar een Japanse yukata. Omdat je lichaam nog voldoende warmte bevat kun je zelfs (zoals wij deden) in yukate een bezoekje brengen aan de plaatselijke conbini (convencience store).

Eergister terug gekomen van deze korte maar zeer leuke trip en vandaag ben ik gaan verhuizen. Heb al mijn spullen overgeheveld van mijn dorm naar het appartment dat ik samen met mijn ouders ga betrekken. Het appartement ziet er goed uit, dus gaat vast goed komen! Nog twee dagen en paps en mams komen langs, dan komen dus de eerste foto's met meer dan 1 Nederlander erop!!

Van alles en nog wat! Van mijn debut op het blauwe doek tot en met de Japanse hot springs!

Het is weer hoog tijd voor een update. Zeker nu mijn studietijd voorbij doe ik natuurlijk genoeg.

Allereerst kan ik met 90% zekerheid zeggen dat ik gewoon in Maart terugkom naar Nederland. Heb hier echt een fantastische tijd achter de rug maar heb niet het gevoel dat een verlenging nog echt heel veel toevoegd aan de ervaring, en ben ook niet tegen een fantastische nieuwe uitdaging aangelopen. Kortom ik ben dus weer snel in Nederland aanwezig, en daar heb ik best zin in!

Dat betekent nu dus niet dat ik mijn dagen op mijn kamertje ga zitten aftellen. Nee het tegendeel, ik probeer er nog alles uit te halen wat erin zit in de tijd die mij rest!

Afgelopen weken ben ik met een hoop dingen bezig geweest. Allereerst heb ik een twee daagse fietstocht gedaan door Tokyo. Ik wou nu toch echt eens heel Tokyo doorcruissen dus ben eerst zover mogelijk naar het oosten gefietst. En de volgende dag (na een heerlijke overnachting in een Ryokan, waar ik de tweede klant ooit was, splinternieuw dus!) heb ik de rivier naar beneden gevolgd tot de bay area. Daarna met de boot terug en uiteindelijk pas laat in de avond in mijn dorm wedergekeerd. Dit was pas de eerste keer dat ik de Rainbow bridge echt in het donker zag en dat gaf een mooi gezicht! Een van de weinige keren dat ik echt een zonsondergang heb gezien!

De dag daarna had ik mijn officiele afscheidsfeestje van Rikkyo. Na die tijd heb ik iedereen al wel weer een keer gezien, maar het een goed feestje is nooit verkeerd! Ik kreeg een map met daarin foto’s en verhaaltjes van iedereen, een mooi aandenken dus (hoewel ik de helft nog moet vertalen).

Afgelopen maandag heb ik de Toefl toetst gedaan zodat ik nu de resultaten naar universiteiten kan gaan sturen. Zodra ik in Nederland ben ga ik echter studeren voor de GMAT test, dat word nog pittig. De meeste universiteiten stellen namelijk geen genoegen met de Toefl test, zeker de master betreffende management.

Na mijn Toefl test vroeg naar bed omdat ik dinsdagochtend vertrok voor een weekendje weg (niet in het weekend maar toch!). Het weer was heel slecht maar onze Ryokans hadden beide een onsen (hotspring). Alle Japanners die ik heb gesproken zijn verzot op Onsens. En als mensen zeggen dat op een onsentripje gaan is dat heel gewoon. Het zijn echt ontspan-weekendjes, 2 uur treinen buiten Tokyo en heerlijk in de natuur. Onsens zijn dus natuurlijk warm en hebben ook vaak een vulkaan geurtje (sulfur). Hier heb ik dus heerlijk twee dagen in rondgedobbert en natuurlijk ook onlangs de regen de omgeving nog verkend.

Eerst goed schrobben voordat je het echte bad in mag!
Maar dat is dan ook wel de moeite waard!!!
Twee maanden geleden alweer heb ik me een keer ingeschreven bij een castingbureau hier. Van iedereen hoorde ik al dat alles wat lang/blond/blauwe ogen (kortom 100% gai-jin) kans van slagen heeft dus ik dacht; waarom ook niet. Nadat ik al een keer of 5 gebeld was met een opdracht die vervolgens een dag later weer gecanceld werd was het gisteren raak. Ik wist niet eens dat ik werk had tot dat ik gebeld werd door iemand van het bureau die mij vertelde dat ze op me aan het wachten waren en ik te laat was.............. leuke business.

Maar ik had wel tijd dus ben naar de locatie toegehaast. Er waren ongeveer 15 gai-jins opgetrommeld en iedereen moest in zijn eigen taal @ uitspreken. De meeste Nederlanders gebruiken de Engelse uitspraak dus dat deed ik ook tot dat ze mij aan het woord apenstaartje herinnerde! Vier apenstaartjes en 2 minuten later was de job alweer voorbij. Ik moet nog zien of ik er ooit voor betaald krijg maar het was in ieder geval een leuke ervaring en het schijnt ooit enkele seconden op tv te komen!!

Dat was dus gisteravond en vandaag werd de dag gevuld met een bezoekje aan Rikkyo elemantary school. Veel scholen hebben hier zowel een lagere/middelbare en universitaire school. Sommige leerlingen doorstromen dan ook 16 jaar achter elkaar Rikkyo. Deze lagere school is een van de twee overgebleven 100% jongensscholen. En na vandaag vraag ik me af of dat wel een succes is, wat een drukte!!! En in tegenstelling tot hun oudere broeders op de universiteit spreken deze Japanners wel iedereen aan en zijn niet bang op hun vinger op te steken. Dus ik weet niet waar in het systeem het mis gaat maar aan de lagere school ligt het niet.

We hebben drie Engelse lessen gedaan, eerst kort gepraat over ons land en daarna vragen beantwoord! We kregen ook de gelegheid om samen met de kinderen in de klas te lunchen en vervolgens nog een Japanse les bij te wonen. De lagere scholen zijn echt anders dan in Nederland, de kinderen hebben veel meer verantwoordelijkheid en zijn heel zelfstandig. Vandaag moest tijdens de Japanse les een van de kinderen een speech doen, na afloop word het punt gegeven aan de hand van het applaus. De Japanners geven punten in A,B,C (A is het hoogst). De leraar zegt eerst C en een matig applaus volgt, vervolgens B en er word hard geklapt en daarna A en het geklap gaat door maar iets minder sterk. De conclusie, een B+ voor deze speech.

Ik houd me kortom nog wel goed bezig. Vertrek morgen wederom voor een kort onsentripje en daarna heb ik nog drie dagen om me voor te bereiden op de komst van mijn ouders. Alleen nog maar leuke dingen in het vooruit zicht!

Sneeuw en SUMOOOOoooooo!!

Vandaag was weer eens zo’n dag dat alles mee zat, gewoon perfect. Nadat ik vanochtend mijn post had geschreven over het museum deed ik mij raam open en werd ik blij verrast, sneeuw!

Nadat we alle weken nieuwsberichten kregen van sneeuwoverlast in heel Japan leek het wel alsof Tokyo in een ander wereldeel lag. Maar nu kunnen we dan eindelijk meepraten, 1 nacht gesneeuwd en toch een centimer of 10 sneeuw.

Zo snel mogelijk opgestaan en in warme kleren naar het park (5 minuten lopen van dorm).
Behalve mijzelf waren er natuurlijk ook voldoende Japanners gewapend met camera’s aanwezig. Maar het was dan ook wel de moeite waard, het park is normaal al mooi maar het leek wel alsof het speciaal gemaakt was voor de sneeuw.

De ochtend (nou ja ochtend, uur of 11) was dus goed begonnen en de dag kon alleen nog maar leuker worden. Om 2 uur stapten we namelijk op de trein naar het Sumo stadium (tempel). Rond 3 uur waren we dan ook echt aanwezig en de sfeer was heel leuk. Het Sumo vind de hele dag plaats, van 9 uur in de ochtend tot ongeveer 6 uur. Natuurlijk beginnen ze met de laagste klasse en eindigen ze met de absolute finale.

Het was heel leuk om te zien hoe traditioneel alles nog, alle gebruiken zijn traditioneel Japans maar ook de tribunes. Geen stoelen maar kussentjes, als je met zijn vieren bent kun je een soort vak huren waar je vervolgens uitgebreid kan picknicken (de duurdere kaartjes zijn inculsief allerlei hapjes en drankjes, onze dus niet). Sommige mensen zitten daar dus echt de hele dag, lezen af en toe een boekje, en werpen een blik op het sumo op de spannende momenten.

Wij zaten tweede rang (eerste verdieping) en hadden wel gewoon stoelen en geen leuke picknick mand. Echter, het leuke aan Japan is dat niemand je kaartjes controleert, dus we hebben eerst een half uurtje op de voorste rij (van de eerste verdieping) gezeten. Toen vervolgens de rechtmatige eigenaars de stoelen kwamen opeisen speelde we de domme buitenlander en gingen naar onze eigen plekken. Maar ook in alle gangpaden en in en uitgangen kun je gewoon staan dus eigenlijk hebben we maar heel weinig op onze stoelen gezeten.

Sumo bevat ontzettend veel tradities en intressante feitjes, dus ik ga niet alles op sommen (zijn genoeg boeken over geschreven). Het komt er op neer dat de voorbereiding per wedstrijd ongeveer 5/10 minuten duurt en de eigenlijke wedstrijd ongeveer 10/20 seconden. De voorbereiding bestaat uit concentratie oefeningen en het imponeren van je tegenstander.

Zoals gezegd word de belangrijkste wedstrijd voor het laatst bewaard. Voor iedere wedstrijd komen eerst banners van de sponsers langs (gemiddeld 1 of 2). Deze sponsers sponseren een bedrag en dat word gelijk na de wedstrijd in een envelop uitgekeerd (in Japan is cash zowiezo betaalmiddel nummer 1). Voor de finale kwamen er maar liefst 40 banners langs (zie onderstaande foto)!! De twee Sumo’s waren zich al aan het voorbereiden en het publiek werd rumoerig. Na een extra lange voorbereiding begon vervolgens de wedstrijd. De strijd was snel gestreden (niet de beste wedstrijd) maar het was wel een fantastische sfeer, gedurende de 20 seconden dat er gestreden werd flitste de camera’s en werd het publiek gek (van deze wedstrijd heb ik een filmpje geupload). Helaas verloor mijn favoriet (omdat die dichter bij mijn camera was) dus heb ik de aftocht maar gefilmd.

Vervolgens de dag afgesloten met heerlijke sushi, kortom ik kan met een tevreden gevoel naar bed!

Het meest omstreden museum van Japan.

Met enige regelmaat verschijnt er in de Japanse pers wel een artikel over Yasakuni shrine. Ook gisteren weer, de Koreanse ambasadeur gaf een speech in Tokyo en natuurlijk gaat dat bijna alleen over de Yasakuni shrine. Waar veel Aziaten zich echter veel meer aan storen is het museum dat deel is van het shrine comlpex (links onder op de foto is de shrine en het museum).

Dit museum beslaat de hele Japanse oorlogsgeschiedenis van ongeveer 1900 tot het einde van de tweede wereldoorlog. Het museum krijgt veel kritiek omdat het de oorlog zou ophemelen en de geschiedenis niet zuiver zou vertellen. Dat wilden wij natuurlijk wel eens gaan uitzoeken.

We hadden het geluk dat een van onze Japanse vrienden part-time werkt op een universiteit in de buurt. Om een lang verhaal kort te maken, we hadden in ons gezelschap een heuse professor (en nog een hele sociale ook!) die ons nog wat extra dingen kon vertellen.

Gewapend met de professor en al onze vers opgedane kennis van de Japanse geschiedenis (een van mijn Engelse vakken) betraden we het museum. Het eerste wat ik deed is eens goed kijken wat voor mensen er precies naar het museum kwamen. Het grootste deel waren oudere maar wat opviel was dat bijna iedereen alleen kwam, helaas liepen er ook wat echte nationalisten rond.

In de eerste hal staat een vliegtuig, twee artelerie stukken en een trein. Ieder voorwerp is voorzien van een mooie geschiedenis in het Japans en Engels. Ondanks dat de professor ons af en toe wees op niet vertaalde stukken was de vertaling over het algemeen redelijk acuraat. De korte stukken teksts bij de voorwerpen stonden echter vol met moralistische termen en de soldaten werden heroisch afgeschilderd (lees de eerste drie zinnen op de foto). Ik wil hier niet direct een oordeel over vellen maar het is in ieder geval heel anders dan in een gemiddeld Europees oorlogsmuseum. De meeste museums waar ik ooit ben geweest over de oorlog in Europa proberen zoveel mogelijk ieder oordeel te vermijden. Er word geen enkel waardeoordeel aan voorwerpen of gebeurtenissen gegeven, dat was hier dus wel het geval.

Vervolgens gingen we het filmtheater van het museum in en werden we getrakteerd op een uur propraganda (vanaf dit punt waren foto’s helaas niet meer toegestaan). Ondanks dat het in alleen in het Japans was merkte ik duidelijk dat de sfeer vreemd was. Beelden van de oorlog zie ik wel vaker in museums, maar als op de achtergrond muziek speelt die ik achter beelden van mezelf als kind zou zetten krijg ik toch een beetje een raar gevoel. Behalve de beelden werd er 1 zin de hele tijd herhaald, wij zullen niet vergeten. En natuurlijk moet het ook niet vergeten worden, daar is geen twijfel over mogelijk, maar het museum zelf zorgt daar al voor, een schreeuwende voice-over is hier naar mijn mening niet geschikt voor.

De rest van het museum verteld de hele geschiedenis leidend tot de tweede wereldoorlog en natuurlijk de afloop. Alles doet een beetje vreemd aan in het museum, de geschiedenis word wel heel vrij geintrepeteerd. Niet dat je directe leugens vind maar sommige gebeurtenissen worden gewoon vergeten of afgedaan met een woord zoals het “Nanking incident”. Een van de grootste gruweldaden van de Japanners in de oorlog word in het museum afgedaan met 4 regels tekst over een incident.....

Kortom het museum belicht de geschiedenis van een 100% Japanse kant. Standpunten van andere landen worden vergeten en negatieve gebeurtenissen krijgen geen plaats in het museum. Het hoogtepunt is echter de museumshop waar je bijvoorbeeld de Japanse oorlogsvlag kunt kopen, of andere artikelen met dezelfde opdruk. Het was dus een vreemd maar zeer intressant museum bezoek en ik begrijp steeds beter waarom met name China en Korea zo protesteren tegen de bezoeken van Koizumi aan de Yasakuni shrine. Het museum valt namelijk onder de shrine, en bewust of onbewust, met ieder bezoek van Koizumi lijkt het alsof hij de geschiedenis zoals in het museum onderschrijft.

Schooluniformen, onschuldig en iets minder onschuldig!

In Japan zijn schooluniformen niks bijzonders. Van de middelbare scholen heeft ongeveer 50% een uniform, van de lagere scholen is dat maar 25% (ze hebben wel allemaal een schoolpetje of schooltas). Vlak naast onze universiteit zit de Rikkyo lagere school en daar heb ik eergister deze foto's genomen. Schattige ventjes he?


De middelbare schooluniformen zijn iets apparts. De rokken komen eigenlijk tot over de knieen maar de meeste meiden trekken die na schooltijd zo hoog mogelijk op. En het maakt niet uit of het zomer of winter is, deze foto heb ik afgelopen week genomen en het was ongeveer 0 graden.
De middelbare school meiden zijn zowiezo een geval appart, ze mailen de hele dag door (1oo berichten per dag is niks bijzonders) en houden zich alleen maar bezig met mode etc. Let op alle versiersels die ze aan de tas hebben hangen, disney is eindeloos populair hier!

Het dagelijkse leven en twee nieuwe filmpjes!

Ik begin de universiteit nu echt af te ronden, alle Japanse testen zijn achter de rug (en gingen best aardig) en moet deze week alleen nog een presentatie doen en twee papers inleveren.

Is wel een beetje een raar gevoel, iedereen maakt zich klaar voor de vakantie en bereid zich voor op het tweede semester maar voor mij is Rikkyo echt voorbij (behalve dan dat ik nog twee maanden beurs krijg!!) . Wat mijn plannen voor komende maanden zijn is nog niet zeker, het wisselt ongeveer iedere dag maar de kans begint wel steeds groter te worden dat ik gewoon in maart terug kom. Maar goed, ik heb zowiezo nog twee maanden dus ik zie wel wat ik tegen het lijg loop. Een ding is echter wel een feit en dat is dat mijn ouders over drie weken komen, word dus een gezellige toeristische week!

Ben dit weekend dus vooral bezig met het schrijven van mijn papers en vond dat het ook tijd werd om mijn kamer eens grondig op te ruimen. Het eerste filmpje wat ik geupload heb is daarvan het resultaat. Het filmpje begint buiten op straat, vlak voor de dorm, en eindigt in mijn brandschone kamer. Dus als je benieuwd bent naar de dormitory!

Het tweede filmpje is er een die ik vorige week heb gemaakt. Ik heb al eens eerder wat over pachinko geschreven en was ook al een paar keer een hal binnen gelopen. Pachinko is echt een fenomeen, het is werkelijk overal. En ondanks dat iedere Japanner beweerd dat er in Japan niet gegokt word is het de grootste gokmarkt te wereld (groter dan USA). Gemiddeld verliest een Japanse man 400 dollar per jaar met gokken, je kunt je dus wel voorstellen dat pachinko goede business is hier. Ik heb het filmpje genomen in een grote hal in Nerima, maar eigenlijk zijn alle pachinko hallen hetzelfde. Het filmpje is een beetje schokkerig en snel omdat ik niet echt uitgebreid kon staan gaan filmen. Let vooral op de muziek! Echt het meest vreemde gokspel wat ik ooit heb gezien!

Speciaal voor Karel (en andere geintresseerde), informatie over pachinko, misshien kan je het ook online spelen:)
http://www.japan-guide.com/e/e2065.html

Goed ik ga weer verder met mijn papers, veel kijkplezier!

Japanse presentatie!

De Sensei luistert aandachtig.

Vandaag was het dan zover, na de leestest van afgelopen vrijdag, moest ik vandaag een presentatie doen in het Japans. Omdat ik goed besef dat dit het enige onderdeel van de testen is waar ik kan laten zien dat ik wel degelijk mijn best doe heb ik er extra veel energie in gestoken. Hopelijk compenseert mijn presentatie van vandaag de Kanji test die ik morgen zeker met een 0% score ga afsluiten.

Ik heb de eerste minuut van mijn presentatie (ongeveer 5 minuten) geuploaded dus iedereen die benieuwd is naar mijn Japans kan zijn gang gaan! Waarschijnlijk klinkt het heel indrukwekkend maar het stelt maar heel weinig voor. Het begin is al volgt:

Minna-san
Iedereen
Konnichi wa
Goedemiddag
Kyoo wa nihon no sento ni tsute hanastai to omoimas
Vandaag zullen we het hebben over het Japanse public bath
Mukashi wa nihon ni wa sento ga taksan arimasta
Vroeger waren er in Japan veel public baths

Veel luister en kijk plezier :)